Categories
Shows Past

John M Armleder

John M Armleder

Iso-cèle

28 September – 31 October 2020
at Hôtel Manos Premier, Brussels

Rectangle is pleased to announce a collaboration with the artist and co-founder of Ecart Group, John M Armleder. The show Iso-cèle is an initiative of Rectangle imagined in addition to the long awaited exhibition It Never Ends by John M Armleder at KANAL – Centre Pompidou (curated by Bernard Blistène and Yann Chateigné). 

Charivari
2015
Installation, Clear glasses
Variable dimensions

Iso-cèle
2020
pvc, 22 carats golden leaf
244 × 366 cm
(detail)

00
2020
Installation
Shovel, gold paint
125 × 25 × 15 cm

Les Volières, 2020, Installation, Mixed media, Variable dimensions

John M Armleder
Born in 1948, Switzerland.
Lives and works in New York and Geneva.

Categories
Past Shows

Julien Saudubray & Nicolas Bourthoumieux

Nicolas Bourthoumieux, Fatalitas, 2020
Nicolas Bourthoumieux, Fatalitas, 2020

Julien Saudubray & Nicolas Bourthoumieux

Objectives

Wednesday 3 June – 15 June 2020
at Waldburger Wouters, Brussels

We are all literalists most or all of our lives. Presentness is grace.
Michael Fried, Art and Objecthood (1967)

Objectives is a title born from a pleasurable confusion of tongues that is so typical of Europe’s capital, but also doubles as an excuse for two artists (Julien Saudubray and Nicolas Bourthoumieux) to engage in an exhibitionary pas de deux. So perhaps – if we stay on track – there is no two but only one, or not one without the other, as in a dialogue or a dance. In fact, I believe their conversation has been going on for much longer and you just opened it up, dear visitor. So, do you see any common ground, except for the gallery floor you find yourself standing on? Well, let’s at least give it a shot.

Julien Saudubray approaches painting as a verb without a subject, a ceaseless activity, a mechanical process. His works are created through a delicate method of constant effacement – a writerly kind of painting sous rature or under erasure. Consistently combining layers of paint with turpentine, Saudubray constructs his images in an assiduous and laborious way. And since all good things take time, the resulting images are absolutely radiant. You will notice both large-scale oil paintings and smaller pastel drawings on view here, a va-et-vient between different mediums.

And then there’s Nicolas Bourthoumieux, whose minimal sculptures thoughtfully probe and occupy the space. His works seem to revisit the “other” of modernist painting, namely objecthood. What exactly are you looking at? Literal objects or a combination thereof, a gracious presence similar to what you see on the surrounding walls. And don’t be mistaken; Bourthoumieux’s materials (steel, wood, marble, glass, mirror, a meteorite,…) are not frozen in time but rather breathing at their own pace, as poetic fragments of history.

What you see here is what happens when the haphazard flow of things suddenly starts making sense. This is what we need artists for, to let us find pleasure in confusion and let us delight in getting lost. In other words, to let chance succeed. Or, with Samuel Beckett: Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.

Pieter Vermeulen

Let us find pleasure in confusion and
let us delight in getting lost

Portrait Julien Saudubray Nicolas Bourthoumieux

Julien Saudubray
Born in 1985, France.
Lives and works in Brussels.

Nicolas Bourthoumieux
Born in 1985, France.
Lives and works in Brussels.

Categories
Shows Past

Sébastien Reuzé

Sebastien Reuzé - life II
Sebastien Reuzé - life II

Sébastien Reuzé

life chapitre 2

25 October – 2 November 2019
at Château Nour, Brussels
Sebastien Reuze Profile at Rectangle

Sébastien Reuzé
Born in 1970 in France.
Lives and works in Brussels.

https://sebastienreuze.net

Categories
Shows Past

Yoel Pytowski

Yoel Pytowski, Backforward, 2018, Rectangle, Brussels
Yoel Pytowski, Backforward, 2018, Rectangle, Brussels

Yoel Pytowski

Backforward

20 April – 22 April 2018
at The Loft, 1030 Brussels

Rectangle has the pleasure to commission Yoel Pytowski for a special project on the initiative’s signature «billboard» structure now placed on the terrace of The Loft.
Shaped by two open plans, the billboard is both an architectural unit and display for artistic reflection.

Used to seize indoor spaces, sometimes enclosed or very confined, with this occasion Yoel Pytowski opens up his practice towards an outdoor experience, even pushing it off the wall.
In his works YP is blurring the line between the site-specific conditions and his gestures, melting the later to become a prolongation of the physical space. A subtle approach in order to add another layer, to store a drawing or a sculpture; sometimes intrinsically linked, sometimes drawn away.

With Backforward Yoel takes a step aside. Instead the usual modus operandi of instilling illusion and scenic space, for Rectangle he operates a shift by presenting the back-of-the-decorum. We could call it an elusive backdrop.
Here everything is fragmented, a “mise en abyme” of one of his former projects is revealed as the image on the billboard. Restaging common materials, like the OSB panels coated in an ultrathin layer of concrete, the artist displays them as an enigmatic wooden floor reminiscent of a bygone era. Nevertheless it seems to maintain the two parts connected by long wooden brackets, obscuring the perception in between the image shown and the support. By splitting the billboard in two parts YP leaves an empty part to reframe the urban landscape visible in the background.

True to the context of his Backforward intervention the artist reactivates some found elements. An old soccer ball is placed in echo with the homemade stud shoes, revealing the billboard as a football cage. Remaining in the metaphor, this invites us to reflect on the sculptural gesture as a shoot-out, the ultimate goal that ends an action, a strategy.
YP playfully weaves different references between the images, the billboard & the context. And this without unveiling one straight idea, but rather in a back and forth balancing act.

Rectangle invite l’artiste Yoel Pytowski à investir l’espace du billboard. Constitué de deux plans ouverts, il devient un élément architectural, un support autour et à proximité duquel se réfléchit l’exposition. Dans un mouvement similaire, YP, habitué à intervenir dans des espaces clos voire très confinés, ouvre cette fois sa pratique en tentant de la décloisonner.

D’espace tronqué en installation in situ, YP se joue de la limite entre le lieu existant et son intervention. Cette dernière se présente souvent comme la prolongation de l’espace physique. En se fondant en lui, YP ajoute une couche pour y entreposer dessin ou sculpture. Tantôt intrinsèquement lié tantôt détaché.
Pour le projet à Rectangle, YP effectue un pas de côté en nous proposant l’envers du décor. Ou presque. L’artiste nous habituait à des illusions, des espaces scéniques.

Ici, sa proposition se présente fragmentée, elle met en abyme un projet déjà réalisé dont on aperçoit le dos à l’image. Réutilisant des matériaux qui lui sont chers tels que panneaux OSB bétonnés, il nous les restitue tel un plancher énigmatique, vestige d’un passé révolu. Qui semble pourtant maintenir ou du moins est connecté aux panneaux de bois par de longs tasseaux, venant brouiller la lecture entre ce qui est montré et le support existant. A ce propos et à partir de la structure de Rectangle, YP laisse ajourée une partie proposant ainsi un cadre au décor environnant.

Fidèle au contexte de son intervention, YP réactive les éléments trouvés sur place. Il en est ainsi des ballons au sol qui résonnent étroitement avec les crampons homemade et nous révèlent le billboard comme une cage de football. Ceci – en restant dans la métaphore – nous invite à réfléchir au geste sculptural comme un tir au but, objectif ultime qui clôt une action, une stratégie.

C’est de manière ludique que YP tisse différentes références entre les images – le billboard – et le contexte. Et ce sans jamais définir une lecture claire, mais plutôt dans un va-et-vient d’équilibriste.

Rectangle heeft het genoegen om samen te werken met Yoel Pytowski aan een bijzonder project met de kenmerkende reclamebord-structuur van het initiatief, geplaatst op het dakterras van The Loft.
Gevormd door twee open plannen, wordt het reclamebord zowel een architecturale aanwezigheid als een monitor voor artistieke uitdrukking.

Pytowski, die gewend is aan het werken binnenshuis, soms in gesloten of zeer beperkte ruimtes, opent nu zijn praktijk naar een ervaring buitenshuis en duwt deze zelfs los van de muur.
Binnen zijn oeuvre vervaagt Pytowski de grens tussen de originele elementen van de omgeving in combinatie met zijn eigen creaties, door deze samen te voegen wordt het geheel een uitbreiding van de fysieke ruimte. Hij hanteert een subtiele manier van werken waardoor een andere laag wordt toegevoegd, om een tekening of sculptuur op te slaan; soms intrinsiek gekoppeld, soms van elkaar losgetrokken.

Met Backforward neemt Pytowski een stap opzij. In plaats van zijn gebruikelijke modus operandi om illusie en een landschappelijke ruimte te creëren, bedient hij voor Rectangle een verschuiving door de presentatie aan de achterkant van het decor. We zouden het een ongrijpbare achtergrond kunnen noemen.

Hier is alles gefragmenteerd, een “mise en abyme” van zijn vorige project wordt getoond op de afbeelding. Door het herverdelen van gangbare materialen, zoals de gelaagde OSB platen, bekleed met een ultradunne laag van beton, toont de kunstenaar deze als een mysterieuze houten vloer die doet denken aan een vervlogen tijd. Niettemin lijkt het erop dat de twee delen verbonden blijven door de lange houten balken, waardoor de perceptie van het beeld getoond wordt en de ondersteuning verduisterd. Door het reclamebord in twee delen te splitsen laat Pytowski een lege ruimte en wordt het stedelijke landschap dat zichtbaar is op de achtergrond opnieuw gekadreerd.

Pytowski weeft op speelse wijze verschillende referenties van de afbeeldingen, het reclamebord & de context. En dit zonder het ontrafelen van een onomwonden idee, maar eerder als het resultaat van een heen-en-weer balanceerspel.

Trouw aan de context van de Backforward interventie heractiveert de kunstenaar enkele gevonden elementen. Een oude voetbal is geplaatst in een echo van de handgemaakte gespijkerde schoenen, en onthuld het reclamebord als een voetbalkooi. Als we in dit metafoor blijven, nodigt dat gegeven ons uit om na te denken over het sculpturale gebaar als een shoot-out, het uiteindelijke doel dat een actie, een strategie beëindigt.

yoelpytowski.com

the homemade stud shoes

Yoel Pytowski Portrait Rectangle

Yoel Pytowski
Born in 1986 in France.
Lives and works in Brussels.

https://yoelpytowski.com

Categories
Shows Past

John Murphy

John Murphy, What is past is prologue, 2015
John Murphy, What is past is prologue, 2015

John Murphy

What Is Past Is Prologue

27 November 2015 – January 2016
at Rectangle, Brussels
John Muphy, What Is Past Is Prologue, Rectangle, 2015
John Murphy (Middle)

John Murphy
Born in 1945 in the United Kingdom.
Lives and works in London.

Categories
Shows Past

Chris Martin

CHRIS MARTIN, Exhibition view, Rectangle, Brussels, 2015
Chris Martin, Exhibition view, Rectangle, Brussels, 2015

Chris Martin

Untitled

11 September 2015 – November 2015
at Rectangle, Brussels
CHRIS MARTIN, Exhibition view, Rectangle, Brussels, 2015
Chris Martin, Pink Painting, 2015 Acrylic, Oil and Glitter on Canvas, 61 x 45.7 cm
Courtesy Galerie Rodolphe Janssen, Brussels
Chris Martin Smoker, 2015 Acrylic, Oil and Glitter on Canvas 61 x 45.7 cm
Chris Martin, Smoker, 2015 Acrylic, Oil and Glitter on Canvas, 61 x 45.7 cm
Courtesy Galerie Rodolphe Janssen, Brussels

In 1869 the American landscape painter R.A. Blakelock travelled through an American west that was still inhabited by close to a million native Indians. Back in his studio on 10th street in New York he invented his own intense rhythmic piano music in response to the dance songs he had heard in the west. By the late 1800’s when he began his late series of moonlight landscapes and his own “Indian “ paintings the native population had been largely destroyed in the genocide of white conquest and he himself was locked away in an asylum for schizophrenia. He had seen that other world just as it vanished.

I found a beautiful painting of American Indians in a junk shop up in Walton, New York in the Catskill Mountains. It showed a man and woman next to a teepee with two other figures tending a campfire and one woman walking away with a child on her back. The image was dreamlike with an enigmatic and beautiful light in it like an Albert York painting.

A few years later I was in a bar in Arizona and saw a crude painting of Indians on a wall back by the bathroom. I tried to photograph it in the dim light. It showed a group of men pointing up at an apparition in a kind of greenish swamp light. It made me think about my own Indian painting, and when I returned I began painting new images into it and adding collage. I painted on it for a few years – I painted in a moon and three dancing skeletons from a fifteenth century engraving. I added a photo of two ice cream cones, a detail of a Picasso painting, a drum, and some other stuff… It gradually got darker and strange.

Of course the idea that a particular painting in small town America could end up repainted and repositioned as a billboard in Brussels is strange. I like the idea of putting paintings out in the ‘real’ world. I find paintings always look very interesting on the street. We are exposed to hundreds of large images on billboards and buildings and train stations and it is almost all advertising of some kind – it has a message. I am interested in putting some images out into the city of Brussels with no ‘message’ – just the images themselves.

En 1869, le peintre de paysage américain R.A. Blakelock fit un voyage dans l’Ouest américain où vivaient alors encore près d’un million d’indiens. De retour dans son atelier de la 10 eme rue à New York, il composa une musique rythmique intense au piano, en réponse aux chants dancés qu’il avait découvert dans l’ouest. A la fin du siècle, alors qu’il commençait ses dernières séries de paysages au clair de lune et inventait sa propre peinture “indienne”, la population indienne avait été largement décimée, résultat du génocide et de la conquète du territoire par les blancs, et lui même, était enfermé en azyle pour schizophrénie. Il avait vu cet autre monde disparaitre.

J’ai trouvé une belle peinture d’Indiens d’Amérique dans une brocante de Walton, New York, dans les Montagnes Catskill. Elle montrait un homme et une femme près d’un teepee, avec deux autres personnes, réunies autour d’un feu de camp, et une femme portant un enfant sur son dos qui s’en éloignaient. L’image était comme un rêve, d’une belle lumière énigmatique qui rappelait les peintures d’Albert York.

J’ai commencé à peindre dessus, et à y ajouter du collage. J’ai peint dessus pendant quelques années – une lune et trois squelettes dansants inspirés d’une gravure du XVe siècle.

Quelques années plus tard en Arizona, j’ai vu une peinture assez grossière montrant des indiens, sur le mur des toilettes d’un bar. J’ai tenté de la photographier avec la faible lumière. On y voyait un groupe d’hommes regardant une sorte d’apparition dans une lumière verdatre. Cela m’a rappelé ma peinture indienne, et dès mon retour j’ai

ajouté l’image de deux cones glacés, un détail d’une peinture de Picasso, un tambour, et d’autres trucs… Elle est progressivement devenue plus sombre et étrange.

Bien sûr, l’idée qu’une telle peinture issue de l’Amérique profonde puisse finir repeinte et repositionnée sur un panneau d’affichage de Bruxelles est plutôt étrange. J’aime l’idée de mettre des peintures dehors, dans le monde “réel”. Je les trouve toujours plus intéressantes dans la rue. Nous sommes sans cesse exposées à ces images géantes, publicitaires ou assimilées – avec un message. J’avais envie de mettre dans les rues de Bruxelles des images sans message – juste les images pour elles-mêmes.

In 1869 reisde de Amerikaanse landschapschilder R.A. Blakelock door ‘an American west’ dat nog steeds bewoond was door bijna een miljoen indianen. Terug in zijn studio op 10th Street in New York vond hij zijn eigen intens ritmische pianomuziek uit, in reactie op de dansnummers die hij in het westen had gehoord. Tegen het eind van de 19de eeuw, toen hij zijn late reeks maanlichtlandschappen begon en zijn eigen “Indian” schilderijen, was de inheemse bevolking grotendeels uitgeroeid tijdens de genocide van de blanke verovering, en hijzelf zat opgesloten in een gekkenhuis. Hij had die andere wereld gezien vlak voor ze verdween.

Ik vond een prachtig schilderij van Amerikaanse Indianen in een prullaria winkel in Walton, New York, in het Catskillgebergte. Het portretteerde een man en een vrouw naast een tipi met twee andere figuren, over een kampvuur gebogen, en een vrouw die wegloopt met een kind op haar rug. Het beeld was dromerig met een raadselachtig en mooi licht, net een Albert York schilderij.

Een paar jaar later was ik in een bar in Arizona
en zag ik een rauw schilderij van Indianen op een muur achteraan bij de toiletten. Ik heb geprobeerd om het te fotograferen in het schemerige licht. Het toonde een groep mannen die omhoog wijst naar een verschijning in een soort groen moerassig licht. Het deed me denken aan mijn eigen Indiaanse schilderijen, en toen ik terugkeerde begon ik er nieuwe beelden in te schilderen en voegde collage toe. Ik overschilderde een paar jaar – ik schilderde een maan en drie dansende skeletten uit een vijftiende-eeuwse gravure.
Ik voegde een foto van twee ijshoorntjes toe, een detail van een schilderij van Picasso, een trommel, en een aantal andere dingen … Het werd geleidelijk aan donkerder en vreemder.

Natuurlijk is het een vreemd idee dat een bepaald schilderij dat in een klein Amerikaans stadje gemaakt werd, opnieuw geschilderd en opnieuw gepositioneerd als een reclamebord in Brussel kan belanden. Ik hou van het idee om schilderijen in de ‘echte’ wereld te plaatsen. Ik vind schilderijen in het straatbeeld altijd enorm interessant. We worden blootgesteld aan honderden grote afbeeldingen op billboards en gebouwen en treinstations en het is bijna altijd een of andere reclame – het heeft een boodschap. Ik ben geïnteresseerd in het plaatsen van een aantal beelden in de stad Brussel met geen ‘boodschap’ – alleen de beelden zelf.

Chris Martin The Dicks, 2006-2015 Oil on Canvas 50,8 x 40,6 cm
Chris Martin, The Dicks, 2006-2015, Oil on Canvas, 50,8 x 40,6 cm
Courtesy Galerie Rodolphe Janssen, Brussels
Portrait of Chris Martin. Photo by Fredrik Nilsen. Courtesy of David Kordansky Gallery, Los Angeles.
Portrait of Chris Martin. Photo by Fredrik Nilsen.
Courtesy David Kordansky Gallery, Los Angeles.

Chris Martin
Born in 1954, United States.
Lives and works in New York.

Categories
Past Shows

Koenraad Dedobbeleer & Katinka Bock

MOREPublishers present:
New editions
by KOENRAAD DEDOBBELEER and by KATINKA BOCK
Saturday 25th April, from 2pm to 6pm
Rectangle, Brussels

www.morepublishers.be

MOREPUBLISHERS, Exhibition view at Rectangle, Brussels, 2015
MOREPUBLISHERS, Exhibition view, Rectangle, Brussels
Categories
Shows Past

Jacqueline Mesmaeker

Jacqueline Mesmaeker, Jorge Semprún, 2015
Jacqueline Mesmaeker, Jorge Semprún, 2015

Jacqueline Mesmaeker

Jorge Semprún

22 March 2015 – 16 May 2015
at Rectangle, Brussels
Jacqueline Mesmaeker, Jorge Semprún, 2015

Good evening Jacqueline,

Yes it was Jorge, Jaime’s father, who was in the image that you were referring to. He is the one who ran away from Franco, who was deported and wrote about the Camps, who joined the exiled Spanish Communist Party, and went on to be a screenwriter for Costa Gavras and Alain Resnais.

And yes, it is his son Jaime who had ties to the Situationist International. The confusion probably comes from the fact they died within one year of each other: Jaime in 2010, Jorge in 2011.

Have a nice evening!

Cédric

 

Dear Cédric,

It seems I intuitively decided to name Semprún, who I had never read, but whose name brought to my mind movies from 60’s and 70’s… A rich time, full of new vibrations, enthusiasm and ideals. We watched “Z”, “La guerre est finie” and all the movies he wrote condemning the dictatorships of that age. Over time we no longer heard his name, and his movies ended up in the archives of film history.

Twice in 2014 I heard his name mentioned and his work being praised on the radio. Recollection hit me and I wanted to go deeper. Your billboard project was a good way for all of us to learn more. Stirring curiosity to teach and share, because he is by no means a soccer star!

He’s a reserved man, an elegant observer of human behavior, in turn irritated and amused. He writes tenderly about innocence, the old bourgeoisie and his father: a man out of time. He makes us laugh. He talks about his time in The Hague, Belgian custom officials, their hats, their way of overdoing it………….

Wishing you a good night.

Jacqueline

Bonsoir Jacqueline,

C’est bien Jorge, le père de Jaime, que vous évoquiez dans votre image. C’est bien lui aussi qui fuit l’Espagne de Franco, connu et écrivit sur les camps, s’engagea au Parti Communiste Espagnol exilé, et fut scénariste de Costa Gavras et Alain Resnais.

Et c’est bien son fils, Jaime qui fut lié à l’internationale situationniste. La confusion vient sûrement du fait qu’ils sont morts à un an d’intervalle, le fils en 2010 et le père en 2011.

Belle soirée!

Cédric

 

Cher Cédric,

Il me semble que j’ai intuitivement choisi de nommer Semprún, que je n’avais pas lu, mais dont le nom évoquait des films montrés dans les années 60 / 70… une période riche de nouvelles vibrations et d’enthousiasme, d’idéal aussi. Nous allions voir “Z”, “La guerre est finie” et tous les films dont il était le scénariste, dénonçant les dictatures de l’époque. Et puis au fil du temps, on n’entendait plus ce nom et les films passaient dans les collections des cinémathèques.

En 2014, par 2 fois, venant de la radio, j’entends ce nom et des éloges. Cette réminiscence “a fait mouche” et j’ai voulu en savoir plus. Votre projet de calicot était idéal pour que nous en sachions tous plus. Ceci est un réflexe d’enseignement et de partage. Intriguer pour chercher: Non, ce n’est pas une vedette de foot !

C’est un homme de la discrétion tout en élégance et humanité, un observateur agacé ou amusé. Il écrit des passages très tendres de la naiveté, ancienne bourgeoisie, de son père complètement hors du temps; cela provoque le rire; Il parle de son séjour à La Haye, des casquettes des douaniers belges qui font de l’excès de zèle………….

En vous souhaitant bonne nuit.

Jacqueline

 

Goedenavond Jacqueline,

Het is inderdaad Jorge, de vader van Jaime, waar u in uw afbeelding naar verwees.

Het is zeker ook hij die het Spanje van Franco ontvluchtte, in een kamp opgesloten zat en erover schreef, zich aansloot bij de Spaanse Communistische Partij in ballingschap, en de scenarioschrijver was van Costa Gavras en Alain Resnais.

En het is ook zijn zoon, Jaime, die gelinkt was aan de Situationist International.

De verwarring stamt waarschijnlijk uit het feit dat ze beiden stierven met een jaar interval, de zoon in 2010 en vader in 2011.

Nog een mooie avond!

Cédric

 

Geachte Cédric,

Het lijkt mij dat ik intuïtief gekozen heb om Semprun te vernoemen, die ik niet gelezen heb, maar wiens naam films oproept vertoond in de jaren ‘60 en ‘70 … een rijke periode met frisse vibes, enthousiasme en idealen. We gingen kijken naar “Z”, “La guerre est finie”  en alle films waarvan hij de scenario’s schreef, die de dictaturen van die tijd aan de kaak stelden. Na verloop van tijd hoorden we deze naam niet meer en verdwenen de films in de archieven van de cinematheken.

In 2014 hoorde ik 2 keer op de radio die naam opnieuw, en veel lof. Deze herinnering blies me van mijn sokken en ik wilde meer weten. Jullie billboard project was de perfect manier om samen te ontdekken. Dit is een educatieve en collectieve reflex, intrigerend en een aanzet tot dieper kijken, want nee, het is zeker geen voetbalvedette!

Het is een discreet man, elegant en diep menselijk, een geïrriteerd of geamuseerd waarnemer. Hij schrijft passages met de zachtheid van de naïviteit over de oude bourgeoisie, over zijn oubollige vader; en dat zet aan tot lachen; Hij vertelt over zijn verblijf in Den Haag, de hoofddeksels van de overijverige Belgische douaniers………….

Ik wens u een goede nacht.

Jacqueline

Jacqueline Mesmaeker © Jimmy Kets
Jacqueline Mesmaeker © Jimmy Kets

Jacqueline Mesmaeker
Born in 1929 in Belgium.
Lives and works in Brussels.